Het Internationaal Fotofestival in Knokke-Heist:Deel 1

Published May 27, 2013 in Stap 7 : tentoonstellingen, Uncategorized

Voor meer info: http://www.fotofestival.be/festival.html

Het fotomuseum bestond, naar mijn gevoel, uit drie delen:

- World Press Photo ( Dat is de belangrijkste en meest prestigieuze wedstrijd voor professionele persfotografie ter wereld.)

- PixSea Award (hedendaagse fotografie door zowel gevestigde als opkomende fotografen)

- foto’s van lokale fotokringen Diagonaal & koninklijke foto-& filmkring.

World Press Photo: dit vind ik zo interessant, boeiend en fascinerend. Hoe fotografen het gevaar opzoeken om een knappe foto te maken om (hopelijk) een verschil te maken. Ethisch gezien telkens op het randje, vind ik. Niet altijd te verantwoorden. Ik stel mij ook de vraag hoeveel foto’s nu werkelijk het verschil maken, maar toch blijf ik het zeer boeiend vinden. Het zorgt ervoor dat foto’s als deze

Rajah

zo verschrikkelijk onbenullig lijken.

Waar ik het eerder moeilijk mee heb, is dat vele foto’s lijken tonen. Ik begrijp dat wij hier ergens niet van gespaard moeten blijven maar ik ben heel bang voor de gewenning van mij of van andere mensen. Ik merk dat ook op tv veel meer dood en verminking wordt getoond en ik hoop dat de mensen blijven gechoqueerd reageren… Voor mij kan een beeld veel sterker zijn wanneer het minder toont: less is more… Op een bepaald moment zag ik een reeks foto’s van Bernat Mangue (http://bernatarmangue.com/ ) waar je bijvoorbeeld 4 kinderen zag, dood op een wagen. Een ander beeld was de volgende

Mideast Israel Palestinians

Voor mij is dit veel pakkender dan de lijkjes. Deze foto vind ik zeer krachtig.

Ook deze van Emilio Morenatti is zo’n foto:

Emilio Morenatti

 

Maar niet alles van World Press Photo draait rond oorlog. Deze bijvoorbeeld van  Thomas P. Peschak is prachtig. Niet alleen door de mooie foto maar ook omdat ik het een beeld vind die vandaag typeert!

VisenZak

Tijdens het lopen hoorde ik ook een discussie over de winnaar van de World Press Photo.

Winnaar World Press Photo

De foto zou gemanipuleerd zijn. Ik zocht het even op:

http://www.knack.be/nieuws/buitenland/winnaar-world-press-photo-2013-blijkt-gephotoshopt/article-4000302127582.htm#

“Het voorval roept de vraag op in welke mate een fotograaf een beeld mag aanpassen. The World Press Association hanteert een strikte regel daaromtrent: ‘De inhoud van foto’s kan niet worden aangepast en enkel retoucheren conform de huidige sectornormen is toegelaten.’ “ aldus het artikel.

Nu ben ik niet tegen het manipuleren van foto’s, maar soms vind ik het niet kunnen. Een beeld dat als persfoto gerbuikt wordt, dat een bewijs vormt, dat een verhaal vertelt, kan niet gemanipuleerd worden, vind ik. Het zou de kracht van de foto wegnemen en de mensen zouden het niet meer als geloofwaardig beschouwen, wat de goede bedoeling van de fotograaf ook moge zijn. Hopelijk wordt het snel uitgeklaard.

 

Ook hier weer, in zo’n grote wedstrijd, waren er wazige beelden geselecteerd. Soms vind ik dit echt mooi als ze bijvoorbeeld een actie benadrukken. Soms kan ik het ook niet pruimen. Bij de foto’s die ik zag, ga ik naar de pruimen…

 

Achteraf rees bij mij dan één vraag. Het komt door een uitspraak van Frank Naert (mijn vader). Toen ik mijn foto’s toonde van Ijsland vroeg hij zich (terecht) het volgende af: “als je door zo’n prachtig landschap loopt, neem je dan niet altijd prachtige foto’s?” Nu stelde ik mij daar plots dezelfde vraag. Als je door een land reist waar er zo veel ellende gebeurt, je zo veel huilende mensen ziet, zo veel verwoesting ziet, neem je dan niet automatisch wel 1 keer per dag een krachtige foto?

Ik zou deel 1 willen eindigen met mijn lievelingsfoto van Wei Seng Schen. Juiste plaats, juiste moment en o zo prachtig…

06-wei-seng-chen

No Response to “Het Internationaal Fotofestival in Knokke-Heist:Deel 1”

Leave a Comment